فروید در مطالعه هیستری اولین بار از لغت انتقال استفاده کرده است. (1895)

فروید بعدا با مشاهده ی اینکه روابط بیمار با ابژه های نخستین، با غنای کامل، به شخص روانکاو انتقال داده می شوند، از در نظر گرفتن انتقال به عنوان یک مانع، به در نظر گرفتن آن به عنوان یک ابزار ضروری برای فرایند تحلیل رسید. استریچی ( 1934)

ملانی کلاین ، از طریق کار مداوم بر روی روابط ابژه اولیه و مکانیسم های ذهنی اولیه، به ویژه همانندسازی فرافکنانه ، درک ما را از ماهیت انتقال گسترش داد.

کلاین در مقاله ای با نام « خاستگاه های انتقال» ( 1952) نوشت:

« تجربه ی من این است که هنگام تاگشایی و گره  گشایی از جزییات انتقال، لازم است که برحسب موقعیت های تامی که از گذشته به حال منتقل شده اند و نیز بر حسب دفاع های هیجانی و روابط ابژه فکر کنیم».

چطور درمانگر می‌تواند انتقال در جلسه درمان را درک کند؟

برای بهتر سنجیدن آنچه بیمار آورده است، درمانگر باید آنچه درون رابطه در حال رخ دادن است را با توجه بیشتری نگاه کند. بیمار، با به کار بردن کلمات و ساخت جملات مخصوص به خود و فراتر از آن؛ اینکه چه استفاده ای از روانکاو و جلسات درمانش می‌کند میتواند سرنخی از انتقال در جلسات را به درمانگر بدهد.به غیر از آن؛ اینکه بیمار چگونه بر درمانگرش و تحلیل های او کنش انجام می دهد تا به دلایل مختلف احساساتی را تجربه کند، چگونه درمانگر را به درون سیستم های دفاعی خود بکشد، یا به طور کلی تجربیاتی که اغلب ورای استفاده از کلمات هستند و احساساتی در درمانگر بر می انگیزانند که یعنی از طریق انتقال متقابل در معنای وسیع آن.

امروزه روانکاوان انتقال متقابل را نیز یک ابزار ضروری برای فرایند تحلیلی می دانند.

*این محتوا توسط تیم تالیف "کلینیک کیهان" و با هدف تسهیل دسترسی علاقمندان به روان تحلیلی و روان‌شناسی، ترجمه و ویراستاری شده است. لازم به ذکر است برای ترجمه و ویراستاری این متون زمان،هزینه و انرژی زیادی صرف شده؛ لذا خواهشمندیم از این متون صرفا جهت مطالعه شخصی استفاده نمایید. در صورت الزام برای استفاده از مطالب، ذکر نام مترجم و ویراستار و ارجاع به وبسایت کیهان، ضروری است.*