برنامه‌ریزی برای اختصاص دادن زمان مشخصی در هفته برای جلسات رواندرمانی و رفت و آمد به آن برای خیلی از افراد کار دشواری‌ست. این در حالی‌ست که آَشفتگی روانی درمان‌نشده ممکن است حتی بیشتر از جلسات رواندرمانی از ما وقت بگیرد. زمانی که خلق پایین و بی‌انگیزگی یک نفر را تمام مدت روز در تخت نگه می‌دارد، هنگامی که اضطراب منجر به طفره رفتن از انجام کارها و عقب انداختن وظایف می‌شود و زمانی که الگوهای ارتباطی مختل، دست فرد را از شکل دادن به یک رابطه‌ی عاطفی موفق کوتاه کرده و او را در گردابی از روابط کوتاه مدت ناموفق سرگردان می‌کند، همگی زمان‌هایی‌ست که دیو مشکلات روانشناختی از ساندویچ عمر ما گاز می‌زند. بنابراین، حتی اگر در صورت نیاز به خدمات روانشناختی برای دریافت آن اقدام نکنیم، داریم برای مشکلاتمان زمان صرف می‌کنیم. 

یکی از راه‌حل‌ها برای محدودیت‌های عملی مراجعه به روانشناس استفاده از خدمات روانشناختی به صورت آنلاین است که دسترسی به خدمات را تسهیل کرده و زمان زیادی را برایمان ذخیره می‌کند.

3- ترس از قضاوت شدن توسط دیگران. انگ اجتماعی. "مگه دیوونه‌ای که می‌خوای بری پیش روانشناس؟"

اگرچه نگرش جمعی نسبت به مشکلات روان و خدمات مرتبط با آن در مقایسه با دهه‌های گذشته به طور قابل‌توجهی اصلاح شده است اما کماکان افراد زیادی به دلیل ترس از واکنش دیگران، خود را از گرفتن کمک تخصصی محروم می‌کنند. مطالعه و آگاهی‌بخشی درباره ماهیت مشکلات روانشناختی و فرآیندهای درمانی آن می‌تواند در اصلاح نگرش‌های منفی اثرگذار باشد. همچنین، درمانگران می‌تواند در راستای حل چنین چالش‌هایی به افراد مراجعه کننده کمک کنند.

4- نبود بینش. "من که چیزیم نیست." "این اطرافیانم هستن که مشکل دارن"

فقدان بینش و آگاهی از مشکلات فردی و نسبت دادن آن به اطرافیان، یکی از چالش برانگیزترین موانع برای اقدام برای دریافت درمان های روانشناختی‌ست. افرادی که نسبت به مشکلات روانشناختی خود بینش ندارند، اساسا پذیرای کمک برای حل آن‌ها نیز نیستند. حتی زمانی که مشکلات در روابط بین فردی و حوزه های مختلف کاری و تحصیلی و عاطفی زیاد می‌شود، آنچه اغلب این افراد را وادار به مراجعه می‌کند، شکایت از دیگران است. اگر شما یا اطرافیانتان جزو این دسته از افراد هستید به یاد داشته باشید که رواندرمانی درباره‌ی پیدا کردن راه حل برای زیست بهتر است، نه پیدا کردن مقصر مشکلات.

5- دغدغه رازداری. "چطور باید به یک غریبه اعتماد کنم و خصوصی ترین مسائلم رو بهش بگم؟"

نشستن جلوی یک غریبه و صحبت کردن از مسائل و مشکلات شخصی می‌تواند موقعیتی بسیار اضطراب‌زا و ناامن کننده باشد. فرآیند رواندرمانی با کار بر روی شکل‌دهی یک ارتباط متقابل بر اساس اعتماد و امنیت آغاز می‌شود. معمولا پس از جلسات اول احساس امنیت و اعتماد لازم بین شما و درمانگرتان شکل می‌گیرد. طبق یکی از مهم‌ترین و ابتدایی‌ترین اصول اخلاق حرفه‌ای در روانشناسی، آنچه بین شما و درمانگرتان رد و بدل می‌شود تنها در جلسه درمان می‌ماند. تنها کسی که درمانگرتان اجازه دارد درباره شما با او صحبت کند، سوپروایزرش است. پرونده‌های نوشته شده در مراکز خدمات روانشناختی نیز به صورت محرمانه بایگانی شده و کسی غیر از درمانگر و سوپروایزر اجازه دسترسی به آن را ندارد. 

6- تردید درباره اثربخشی. "مگه اصلا فایده‌ای هم داره؟" "یک جلسه رفتم اما اصلا کمکی بهم نکرد." 

مطالعات زیادی پارامترهای دخیل در موفقیت درمان را بررسی کرده‌اند. اثربخشی بسیاری از رویکردهای درمانی نیز به‌طور مجزا مورد بررسی قرار گرفته است. بسیاری از افراد از درمان‌های روانشناختی سود می‌برند و بسیاری نیز در فرآیند درمان ناکام می‌مانند. یکی از اصلی‌ترین عوامل موفقیت درمان، برقراری ارتباط درمانی‌ست. مهم است که شما درمانگری را انتخاب کنید که برای شما "مناسب" باشد. با آگاهی از رویکردهای درمانی، زمان و انرژی لازم برای هر کدام، انتخاب درمانگر بر اساس این اطلاعات و بیان صادقانه انتظاراتتان از مسیر درمان و درمانگر در ابتدا و در طول جلسات، می‌تواند به شما و درمانگرتان در تجربه یک درمان موفقیت آمیز کمک بسزایی کند.

7- احساس بی‌کفایتی. "خودم باید از پسش بربیام!" "فقط خودمم که میتونم به خودم کمک کنم."